Maminsynek – czy terapia par w Poradni Warszawa Ursus Włochy będzie pomocna?

Jak żyć z maminsynkiem? Czy psychoterapeuta par może pomóc rozwiązać taki problem rodzinny? Jak poradzić sobie, kiedy teściowa jest ważniejsza od żony? Kim jest maminsynek? Maminsynek posiada następujące cechy: ma duże poczucie winy, lęki związane z separacją z matką, tłumi złość, nieświadomie buntuje się przeciwko kobietom innym niż matka, nie jest w stanie stawiać granic, często nadużywa alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, może być również impulsywny, na ogół boryka się poczuciem pustki, braku sensu życia, co często prowadzi do depresji. Emocjonalnie zwykle funkcjonuje na niższym poziomie rozwoju emocjonalnego niż wskazywałby jego wiek lub sytuacja życiowa. Mężczyźni, którzy są uwikłani w symbiotyczną relację z matką często nie są w stanie podejmować żadnych samodzielnych decyzji, szczególnie jeśli te miałyby odseparować ich od matki. Skutkuje to niemal całkowitym podporządkowaniem życia nie tylko maminsynka, ale też i całej jego rodziny nieświadomym żądaniom matki, aby syn był w ciągłej gotowości, by być blisko niej. Pozornie, może się wydawać, że maminsynek jest w stanie np. wyjechać do innego miasta, podjąć decyzję o zakupie samochodu, mieszkania czy poślubieniu wybranej przez siebie kobiety, jednak nieświadome poczucie winy związane z takim działaniem powoduje problemy emocjonalne takiego mężczyzny. Ponieważ wyrażanie złości czy jakiegokolwiek sprzeciwu w stosunku do matki, która wciąż ma nowe żądania, jest zakazane, w reakcji maminsynek-matka, te zakazane uczucia pojawiają się w innych relacjach. Często osobami najbardziej poszkodowanymi jest więc najbliższa rodzina – żona i dzieci. Matka maminsynka, czyli portret psychologiczny takiej teściowej Kontrolująca matka próbuje wszelkimi sposobami utrzymać władzę nad takim mężczyzną. Nieświadomie może stosować szantaż emocjonalny, aby za wszelką cenę utrzymać poziom najwyższej kontroli i pozostać na pozycji najważniejszej osoby w życiu syna. Komunikuje nawet najmniejsze...

Kiedy udać się z dzieckiem do psychologa w Poradni Warszawa Ursus?

Wielu rodziców zastanawia się czy psychology dziecięcy jest potrzebny ich dziecku. Czy nadszedł już czas, kiedy z umówieniem konsultacji nie ma co zwlekać? Psycholog dziecięcy – kiedy potrzebny… Dzieci często przeżywają różne trudności emocjonalne, które trudno im komunikować w sposób, w jaki robią to dorośli. Mają kłopot z nazywaniem emocji, powiedzeniem wprost, że coś im się nie podoba. Wstydzą się swoich przeżyć i różnych sytuacji, które im się przydarzyły lub których były świadkami. Często mają duże poczucie winy. Borykają się z różnymi lękami – przed kontaktami społecznymi, boją się konfliktów między rodzicami, rodzeństwem i tego co z nich wyniknie. Są bardzo wrażliwe na ocenę, nie tylko tę szkolną, ale też na ocenę rówieśników oraz tę, które płynie od rodziców. Te niewyrażone emocje pracują w dziecięcej psychice i na ich bazie pojawiają się objawy psychologiczne, pod którymi kryje się prawdziwy problem. Często oznaką, że coś się z dzieckiem dzieje, są opinie nauczycieli lub wychowawców przedszkolnych. Skargi na to, że dziecko jest agresywne, impulsywne, trudno mu bawić się w grupie, nie może się skoncentrować na zajęciach mogą być bardzo pomocne. Takie sygnały z otoczenia są dobrym powodem, aby przyjrzeć się co się dzieje z naszym dzieckiem. Czasem wystarczy sama rozmowa, w innych wypadkach, kiedy rozmowa z dzieckiem nie odnosi rezultatu, warto zastanowić się czy to nie jest czas, kiedy dziecko potrzebuje konsultacji z psychologiem. Kiedy dziecko potrzebuje psychologa… W przypadku dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, do gabinetu psychologa dziecięcego zapraszani są najpierw rodzice. To pozwala terapeucie swobodnie zebrać wywiad, ustalić listę objawów występujących u dziecka, zapoznać się z historią rodziny oraz jej aktualną sytuacją. Dzieci bowiem bardzo często reagują objawami...

Psychoterapia online czy terapia w gabinecie psychologicznym?

To pytanie często zadawane jest przez osoby, które dzwonią do naszej poradni psychologicznej Warszawa Ursus, aby umówić się na wizytę. Jest ono ważne z punktu widzenia zarówno pacjenta jak i psychoterapeuty online. Po pierwsze, nie wszyscy pacjenci mogą skorzystać z terapii przez Internet, ponieważ nasilenie ich problemów (objawów) jest tak duże, że terapeuta nie zaleca takiej formy pomocy. Czasem, jak w przypadku objawów ze spektrum autyzmu (np. zespołu Aspergera), uczestniczenie w sesjach terapeutycznych przez Internet jest dla pacjenta tak trudne, że terapeuci, w trosce o dobro pacjentów, nie godzą się na taką formę pomocy. Generalnie, podstawowym zaleceniem do terapii online jest brak możliwości fizycznego bycia w gabinecie w związku z wyjazdową pracą lub miejscem zamieszkania, w którym nie ma dostępu do pomocy psychologicznej w formie stacjonarnej. Czy psycholog/psychoterapeuta online różni się od tego pracującego stacjonarnie? Psychologowie, jak i psychoterapeuci, podobnie jak inni lekarze, również mają swoje specjalizacje. I chodzi tu nie o problemy, z jakimi pracują, ale o to, w jakiej formie chcą lub mogą udzielić pomocy. Niektórzy specjaliści nie pracują online w ogóle, inni udzielają pomocy psychologicznej przez Internet tylko w wyjątkowych sytuacjach – kiedy na przykład stały pacjent nie jest w stanie dotrzeć do gabinetu. Lub kiedy pojawiają się odgórne obostrzenia w związku z sytuacją epidemiologiczną (COVID-19) dotyczące ograniczenia kontaktów międzyludzkich. Są też psychologowie i terapeuci specjalizujący się w pracy online, którzy mają duże doświadczenie w tej formie pomocy psychologicznej. Tacy specjaliście chętnie podejmują z pacjentami współpracę przez Internet. Plusy i minusy psychoterapii online Jak wszystko, również praca z psychologiem przez Internet ma swoje plusy i minusy. Plusem jest dostępność terapii, to znaczy możliwość połączenie się z...

Dla kogo leczenie psychoterapią psychodynamiczną Warszawa Ursus

Tak naprawdę terapia psychodynamiczna jest dla każdego, kto ma na celu zbadanie przyczyn swoich problemów – objawów, z którymi się boryka oraz doprowadzenie do ich ustąpienia. Objawem może być ogólna niechęć, przewlekły zły nastrój, rozdrażnienie, agresja, problemy ze snem, nerwowość, stany depresyjne, zdiagnozowana wcześniej nerwica, różnego rodzaju lęki (np. przed kontaktami społecznymi, wychodzeniem z domu, podejmowaniem decyzji). Objawami, które należy leczyć są też np. problemy z odpornością organizmu (np. częste przeziębienia), napięciowe bóle mięśni, kręgosłupa, alergie. Występowanie tych objawów to sposób, w jaki nasza psychika i ciało daje nam znać, że mierzymy się z często nieuświadomionymi problemami emocjonalnymi. Terapeuta psychodynamiczny ma za zadanie, w trakcie wstępnych konsultacji, zbadać jakie problemy zgłasza pacjent i co może leżeć u ich podstawy. Jest to wstępna diagnoza, a leczenie psychodynamiczne polega na stworzeniu mapy umysłu, czyli reagowania pacjenta na różne sytuacje w życiu poza gabinetem i w gabinecie, w oparciu o wczesne doświadczenia pacjenta. Poznanie tych mechanizmów reagowania (np. w jakich sytuacjach pojawia się lęk, w jakich złość a w jakich smutek) i przekazanie tego pacjentowi w formie informacji zwrotnej powoduje, że pacjent poznaje swoje reakcje w różnych sytuacjach i emocje, które je wywołały. Potrafi je również przewidzieć. Jak działa terapia psychodynamiczna? Leczenie terapią psychodynamiczną polega na ciągłej analizie tego, jaki wpływ na pacjenta ma na przykład reakcja szefa, żony, koleżanki, psychoterapeuty psychodynamicznego, etc. W wyniku tej analizy powstaje wiedza pacjenta na swój temat – pacjent jest w stanie przewidzieć swoje reakcje i na przykład im zapobiegać. Powoli zaczyna stawiać granice, by chronić się przed trudnymi sytuacjami czy relacjami, które powodują u niego dyskomfort, zaczyna budować nowe sposoby reagowania. Wraz z poznaniem siebie,...

Kiedy warto udać się do psychologa lub psychoterapeuty?

Tak naprawdę wszystkie objawy, które nas zaniepokoją, mogą świadczyć o tym, że konsultacja w poradni psychologicznej jest wskazana. Poczynając od objawów w ciele – bólów głowy, kręgosłupa, częstego przeziębiania się, bólów żołądka, zgrzytania zębami, niestrawności (zaparcia lub biegunki), nadciśnienia, wypadania włosów po objawy, które można zaliczyć do typowo psychologicznych, takich jak problemy ze snem, poczucie wyczerpania, drażliwość (wybuchy gniewu), apatia (czyli brak radości, przygnębienie), przewlekły smutek, poczucie braku sensu, problemy w relacjach, nadmierny lęk (np. przed podejmowaniem decyzji). Trudno jednoznacznie wskazać kiedy iść do psychologa, ale na pewno warto brać pod uwagę wszelkie sygnały ostrzegawcze naszego organizmu. Kiedy zauważymy niepokojące oznaki, warto niezwłocznie zapisać się na konsultację do doświadczonego specjalisty. Praca psychologa i psychoterapeuty a wstyd przed rozmową z psychologiem Psychologowie lub psychoterapeuci w naszej poradni psychologicznej (Warszawa Ursus) najpierw starają się zdiagnozować przyczynę dolegliwości pacjenta. W tym celu proszą o dokładne opisanie problemów, z jakimi przyszli po pomoc. Specjaliści często zadają dodatkowe pytania, aby stworzyć pełny obraz problemu. Na ogół bowiem problem, z którym pacjent pojawia się w gabinecie psychologa lub psychoterapeuty, jest tylko objawem czegoś co kryje się głębiej (tak jak w medycynie – objaw taki jak częste oddawanie moczu może mieć wiele różnych przyczyn). Taka konsultacja może odbyć się zarówno w gabinecie jak i online. Pacjent przychodzi na konsultację psychologiczną, jak na wizytę do lekarza. Jednak często dzielenie się problemami emocjonalnymi lub tymi wynikającymi z aktualnej sytuacji życiowej, w której się znajduje pacjent i powiedzenie głośno: „nie radzę sobie”,  jest dużo trudniejsze niż opowieści o dolegliwościach w ciele. Pojawia się wstyd, lęk przed rozmową z psychologiem lub z psychoterapeutą („nie będę rozmawiał o sobie z obcą...

Rodzina alkoholowa – skąd się bierze syndrom DDA?

Osoby z DDA, czyli dorosłe dzieci alkoholików mają całą listę problemów w relacjach – objawów DDA. Syndrom DDA to jeden z najczęściej zgłaszanych objawów, które skłaniają do podjęcia psychoterapii. Dorastanie w rodzinie alkoholowej powoduje głębokie problemy emocjonalne. Zacznijmy od tego, że jest to problem więzi. Opiekun, który ma dawać wsparcie, zapewniać bezpieczeństwo, umiejętnie stawiać granice, co ma miejsce w normalnie funkcjonującej rodzinie, jest całkowicie zaabsorbowany sobą i swoi nałogiem. Wszystko toczy się wokół nadużywania alkoholu. W wyniku tego, często mają miejsce konflikty, przemoc w stosunku do innych członków rodziny. Drugi rodzic, jeśli nie pije, nie może należycie zajmować się dziećmi, bo jest zwykle zaangażowany w toksyczną relację współuzależnienia z małżonkiem. Współuzależnienie powoduje, że na pierwszy plan w takiej relacji małżeńskiej wysuwa się osoba pijąca, jej potrzeby zdobywania alkoholu, krycia nałogu, jej nastroje. Współmałżonek niepijący na ogół poddaje się temu. Zmienność, nieprzewidywalność, brak granic, poszanowania innych członków rodziny, agresja psychiczna i fizyczna – to dotyka wszystkich w rodzinie alkoholowej. Niepijący opiekun, ponieważ sam często nie daje rady zajmować się opiekunem pijącym, na ogół angażuje w to dziecko lub dzieci. Wtedy również dziecko uwikłane jest w alkoholowy system rodzinny i nie ma szans na prawidłowy rozwój emocjonalny, często również fizyczny (żyje w ciągłym stresie, nie ma warunków do nauki i odpoczynku, często nie dojada, funkcjonuje w ciągłym chaosie i przemocy psychicznej, często również fizycznej). Objawy DDA – co to jest i jak je rozpoznać? Osoby dorosłe, które wychowywały się w rodzinach dotkniętych problemem alkoholowym ciepią na syndrom DDA i odznaczają się całą listą objawów DDA. Oznacza to, że mają bardzo duże problemy z poczuciem bezpieczeństwa w każdej sferze życia, z zaufaniem...

Kilka słów o depresji…

Jak informuje Ministerstwo Zdrowia (2018) na swojej stronie wyleczdepresje.pl, obecnie choroba ta zajmuje czwarte miejsce na liście najpoważniejszych problemów zdrowotnych świata. Szacuje się, że w 2020 roku zajmie pierwsze miejsce na liście przyczyn zgonów. W depresji prawie zawsze występuje smutek, jednak bardzo często samo odczuwanie smutku nie jest jednoznaczne z byciem chorym na depresję. Każdy człowiek bywa czasem smutny… Ważne jest jego nasilenie i czas trwania – jeśli ktoś stale (przez większą część dnia, min. 2 tyg.) odczuwa głęboki smutek, który nie podlega w zasadzie modyfikacjom przez zewnętrzne okoliczności, to prawdopodobnie może to być sygnał alarmowy. Depresja to grupa różnych zaburzeń o podobnych objawach, zarówno psychicznych, jak i fizycznych – obniżony nastrój to tylko jedna z nich. DEPRESJA TO SŁOWO, KTÓRE SŁYSZY SIĘ CORAZ CZĘŚCIEJ. CHCĄC ZROZUMIEĆ ISTOTĘ TEJ CHOROBY, TRZEBA OBALIĆ POWTARZANY CZĘSTO MIT, ŻE DEPRESJA TO SMUTEK. Jakie objawy i zachowania powinny budzić niepokój? Objawy emocjonalne – obniżony lub obojętny nastrój – smutek i towarzyszący mu często lęk, płacz, niemożność odczuwania przyjemności, utrata radości życia (od utraty zainteresowań, skończywszy na zaniedbywaniu potrzeb biologicznych); poczucie braku perspektyw na przyszłość, czasem dysforia (zniecierpliwienie, drażliwość). Objawy poznawcze – bardzo często występują zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi, negatywny obraz siebie, obniżona samoocena, samooskarżenia, pesymizm i rezygnacja, w skrajnych wypadkach mogą pojawić się także urojenia depresyjne. Objawy motywacyjne – problemy z mobilizacją do wszelkiego działania, spowolnienie psychoruchowe (faktyczne zwolnienie ruchów i reakcji); trudności z podejmowaniem decyzji. Objawy somatyczne – zaburzenie rytmów dobowych (m.in. zaburzenia rytmu snu i czuwania), utrata apetytu (ale możliwy jest również wzmożony apetyt), osłabienie i zmęczenie, spadek aktywności, utrata zainteresowania seksem, czasem skargi na różne bóle i złe samopoczucie fizyczne. Myśli i próby samobójcze. W ujęciu psychoanalitycznym depresja na ogół pojawia się wtedy, kiedy z...

Dobra terapia pary…

Terapia par jest często uznawana za najtrudniejszą formę terapii. Wiele rozmów z parami kończy się porażką, ponieważ terapeuci nie znają podstawowych praktycznych szczegółów tej metodyki. Dużo aspektów jest mniej oczywistych w rozmowach z parą niż w rozmowach indywidualnych, pisze w swojej książce “Terapia pary” Jurg Willi, profesor psychiatrii i psychoterapeuta, dyrektor Instytutu Psychoterapii Ekologiczno-Systemowej w Zurychu. Terapeuta powinien stawiać roboczą hipotezę że każdy z partnerów w 50% przyczynił się do powstania konfliktu i na bieżąco przyczynia się do jego podtrzymywania. Uznanie tego jest nierzadko trudne także dla doświadczonego terapeuty, ponieważ często jeden partner zachowuje się w sposób prowokujący podczas gdy drugi sprawia wrażenie uprzejmego kontrolującego się i przystosowanego. Ważne jest więc, żeby terapeuta par wiedział jak może radzić sobie z taką jednostronną, spontaniczną sympatią, a nawet owocnie ją wykorzystać w pracy z parą. Starania terapeuty o to by zmniejszyć przejawy tej stronniczości mogą być dla partnerów przykładem do naśladowania w relacji terapeuta para.   Nie bez znaczenia jest związek terapeuty z osobami tej samej płci. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że podczas terapii pary terapeuta będzie lepiej rozumiał pacjenta, a terapeutka pacjentkę. Może zdarzyć się, że terapeuta wejdzie w koalicję z pacjentem tej samej płci, a nawet w jego imieniu wda się w spór z pacjentem płci przeciwnej – spór taki, jakie pacjenci toczą między sobą.  Zmagania o zmianę systemu wartości w związku między partnerami leczącej się pary często przypominają terapeucie zmagania z jego życia prywatnego. Wtedy zachowanie neutralności przychodzi mu z trudem. Chodzi między innymi o takie kwestie jak: “Czy powinienem się ożenić? Czy powinienem się rozwieść? Czy mogę przerwać niepożądaną ciążę? Czy powinnam zrezygnować z posiadania dzieci? Czy mam...

Sposób na rodzinę, czyli jak tworzyć zasady…

Każdy rodzic ma masę pytań i wątpliwości: Czy postępuję dobrze wobec mojego dziecka? Czy moje reakcje są odpowiednie? Czy sposób w jaki wychowują dzieci znajomi jest lepszy od naszego? Czy mam słuchać rad teściowej? Skąd wiedzieć kto wie lepiej – ja czy inni? Szukanie odpowiedzi na wciąż nowe pytania rodzicielskie może być rozwijające, ale też i frustrujące, ponieważ rzadko mamy pewność, że je znajdujemy i jesteśmy wystarczająco dobrymi rodzicami. Bo bardzo chcemy być dobrymi rodzicami, ale nie stawiając granic czujemy, że dziecko wchodzi nam na głowę. Bo jak stawiać te granice? Jak mówić dziecku „nie”? Jak motywować do odrabiania lekcji? Jak ograniczać granie w telefonie lub na konsoli? W pracy z rodzicami często poruszamy te zagadnienia. Szukamy odpowiedzi na przykład na pytania: „Czy jest coś złego w tym, że kiedy mam dużo pracy, puszczam dziecku bajkę?”. Albo: „Nasze dzieci chodzą spać o 22.00, a mojej koleżanki o 20.00. Czy jestem złą matką?”. Ludzie się różnią. Każdy człowiek ma swoje doświadczenia i przekonania. Ta różnorodność może być trudna – czujemy się inni, często gorsi, porównujemy się bezustannie i bilans nierzadko wychodzi ujemny. Także różnice w systemie wartości wyniesionym z domu rodzinnego mogą być źródłem konfliktów nie tylko w nas samych, ale i w parze rodziców. Warto wtedy pochylić się wzajemnie nad sobą i zadać sobie pytanie jakie wartości są ważne dla każdego z Was? Co Was dzieli, gdzie możecie się spotkać? Nie ma jednego sprawdzonego sposobu na wychowanie dzieci i na szczęście w rodzinie. Ale na pewno drogą do udanego życia rodzinnego jest pogłębianie wiedzy o sobie i członkach rodziny. Na szczęście wiedzę na temat tego jak stawiać pytania by...

Psycholog a psychoterapeuta – jakie są różnice?

Kim jest PSYCHOLOG? Psycholog jest osobą, osobą posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu, potwierdzone wymaganymi dokumentami, do udzielania świadczeń psychologicznych polegających głównie na: diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu, oraz na udzielaniu pomocy psychologicznej. Zgodnie z polskim prawem psychologiem może być tylko osoba, która ukończyła jednolite studia magisterskie. Ponadto psycholog może odbyć specjalizację zawodową, w wyniku czego może być np. psychologiem klinicznym człowieka dorosłego, dziecka lub biegłym sądowym. Psycholog może również odbyć 4-letnie szkolenie w zakresie psychoterapii i uzyskać kwalifikacje psychoterapeuty. Kim jest PSYCHOTERAPEUTA? Psychoterapeuta jest osobą, która ukończyła czteroletnie szkolenie w zakresie prowadzenie psychoterapii w uprawnionej do kształcenia psychoterapeutów placówce/instytucji szkoleniowej lub jest w jego trakcie. Psychoterapeuta może, ale nie musi być z wykształcenia psychologiem (może być np. pedagogiem). Psychoterapeuta zajmuje się leczeniem pacjentów poprzez psychoterapię. W naszej Poradni wszyscy psychoterapeuci pracują pod stałą superwizją i posiadają doświadczenie w zakresie psychoterapii własnej aby móc lepiej zrozumieć to, co przeżywa pacjent oraz swoją reakcję na te...