Czym jest analityczna terapia grupowa?

Analityczna terapia grupowa jest terapią mówioną – używa wymianę słowną jako środka terapeutycznego. Sesje analitycznej terapii grupowej nie mają struktury – treść tego, co zostaje wypowiedziane opiera się na wolno płynących skojarzeniach poszczególnych członków grupy oraz terapeuty. Pacjenci dzielą się z innymi członkami grupy oraz z terapeutą swoimi myślami, uczuciami, przeżyciami. Myśli i uczucia pojawiające się w trakcie sesji mogą dotyczyć zarówno przeszłości, jak i wydarzeń bieżących w ich życiu. Często to, co pojawia się w głowie jest bezpośrednio wynikiem aktualnej sytuacji i wymiany wewnątrz grupy między poszczególnymi pacjentami oraz terapeutą i grupą. Wraz z upływem czasu, w wyniku takiej wymiany, pacjenci zyskują większe rozumienie siebie oraz pozostałych członków grupy. Na podstawie tego rozumienia, mogą prowadzić bardziej świadome, przez co bardziej satysfakcjonujące życie na zewnątrz grupy oraz wchodzić w bliskie, oparte na rozumieniu relacje z innymi.

„Twórca analizy grupowej Siegfred Heinrich Fuchs urodził się w Karlsruhe, w Niemczech, 1898 roku w dobrze prosperującej żydowskiej rodzinie, w pełni akceptowanej przez lokalną społeczność. Dopiero w 1933 roku, w związku z dojściem Hitlera do władzy, opuścił Niemcy i osiadł w Londynie. Przyjął nazwisko Foulkes, a swoich imion nigdy nie używał w pełnym brzmieniu, nawet swoje książki podpisywał S.H. Foulkes. Przyjaciele, zgodnie z jego życzeniem, zwracali się do niego: Michael. Zmarł w Londynie w 1976 roku.

Jako wyszkolony analityk, Foulkes zdawał sobie sprawę z ogromnych, niedocenionych dotychczas możliwości, jakie stwarza grupa terapeutyczna. Dlatego też, akcentując swoje związki z psychoanalizą, starał się wypracować system teoretyczny, który wyjaśniłby dynamikę procesu terapeutycznego w grupie. Kierunek ten szybko zyskał dużą popularność, a jego twórca wielu uczniów i naśladowców. Z inicjatywy Foulkesa i kilku jego kolegów powołano w 1952 roku w Londynie Towarzystwo Analizy Grupowej (Group Analytic Society, London). Miało ono na celu pogłębienie teorii i praktyki analizy grupowej. (…)

Foulkes w swoim podejściu podstawowe znaczenie przypisuje grupie, którą widzi jako dynamiczną całość. Tę całość tworzą poszczególni członkowie grupy, terapeuta i warunki, w których przebiega leczenie. Całość nie jest oczywiście arytmetyczną sumą poszczególnych elementów, które się na nią składają, lecz specyficznym, dynamicznie zmieniającym się, subtelnym układem, siecią różnego rodzaju interakcji i emocjonalnych wymian zachodzących w grupie, a także indywidualnych problemów poszczególnych członków grupy. (…) Według Foulkesa, grupa terapeutyczna czy grupa rodzinna stanowi taką właśnie funkcjonującą całość, a poszczególni członkowie grupy – elementy czy punkty węzłowe tego układu. (…) Foulkes podkreślał, że każdy pacjent, stanowiąc i zarazem tworząc układ powiązań grupowych, sam jest jednocześnie częścią innych układów (rodzinnych czy zawodowych), których elementy w postaci osobistych doświadczeń, uczuć i fantazji przenosi do grupy. (…) Rola terapeuty według Foulkesa polega na ułatwieniu rozwoju grupy, sprzyjaniu tendencji, aby grupa w coraz większym zakresie „liczyła na siebie”, stając się bardziej dojrzałą i niezależną od terapeuty. (…)

Celem analizy grupowej jest uwolnienie pacjenta od sił, które hamują jego osobisty rozwój i nie pozwalają na pełne wykorzystanie możliwości. Naturalnie, w realizacji tego celu nie powinno się abstrahować od warunków, w których żyje pacjent i układu kulturowego, którego jest częścią. Analiza nieświadomych zahamowań i restrykcji,  a więc sił blokujących pacjenta przed zmianą znajduje się stale w centrum uwagi analityka. pełniejsze rozumienie siebie sprzyja lepszemu rozumieniu innych i stwarza podstawy do bardziej harmonijnych relacji pacjenta z otoczeniem.”  (cytat z książki pt. Psychoterapia analityczna pod red. dr Jerzego Pawlika, rozdz. 1)

 

Zostaw komentarz