Czym w psychoterapii analitycznej jest wgląd?

Wgląd w psychologii oznacza nagłą, nieoczekiwaną zmianę postrzegania problemu, która prowadzi do głębszego i pełniejszego jego rozumienia, zobaczenia go bardzo często z całkowicie innej perspektywy. Dzięki wglądowi przyczyna problemu, której  nie byliśmy w stanie odgadnąć, nagle staje jasna.

„Wgląd pełni funkcje terapeutyczne, ponieważ prowadzi do odzyskania i ponownego zintegrowania utraconych części ego, co umożliwia normalny rozwój osobowości. Reintegracji ego nieuchronnie towarzyszy bardziej prawidłowa percepcja rzeczywistości. Po drugie, wgląd jest leczący, gdyż wiedza zastępuje wszechmoc (poczucie sprawczości nieadekwatne do rzeczywistości – red.), a co za tym idzie, pozwala jednostce na bardziej realistyczne radzenie sobie z własnymi uczuciami i ze światem zewnętrznym. Lepsza znajomość siebie i świata nie gwarantuje szczęścia oraz sukcesu, ale pozwala na pełniejsze wykorzystanie możliwości i zewnętrznych i wewnętrznych. (…) Wyleczenie nie oznacza dopasowanie się do wzorca normalności (…). Oznacza odzyskanie przez pacjenta zasobów własnej osobowości, w tym także zdolności do adekwatnej oceny rzeczywistości wewnętrznej i zewnętrznej.” (za: H. Segal, Teoria Melanie Klein w praktyce klinicznej).

W psychoterapii analitycznej i psychodynamicznej, wgląd następuje, kiedy to co nieświadome i głęboko ukryte w naszym umyśle ujrzy światło dzienne. „Pewna pacjentka była całkowicie pochłonięta myślami o mężczyźnie, który miał się jej oświadczyć, ale ostatecznie ja odtrącił. Przez następny rok, większość (świadomego) czasu spędzała na rozpamiętywaniu tego, co mogłaby powiedzieć, co on miał na myśli, gdy powiedział to czy tamto, i tak dalej. Z czasem pacjentka zrozumiała, że jej skłonność do rozpamiętywanie tego, co się stało, jest strategia obronną, która kiedyś pozwalał jej radzić sobie z niepewnością wynikającą z faktu posiadanie rodzica, który co pewien czas stawał się agresywny. Praca zorientowana na wgląd miała na celu zbadanie nieświadomej funkcji rozpamiętywania, która wiązała się z jego etiologią. (za: G. O. Gabbard, Długoterminowa Psychoterapia Psychodynamiczna. Wprowadzenie)

 

Zostaw komentarz